dag belanda mensjes

Dag mensjes in belanda..

Nadat we in ubud bij lonny in zijn minihostel hadden geslapen, met uitzicht op eendjes in een rijstveld (en op de dag dat we gingen kwamen we erachter dat ook uitzicht hadden op een supergroot web van een dikke spin…, zijn we naar amed gegaan. Daar meteen een duikcursus geboekt. Bas zijn open water en ik mijn advanced.
De dag erna meteen gestart.. Bas was super enthousiast en zal nooit meer op dezelfde manier naar de zee kijken.. mijn eerste duik was een diepduik zo'n 30m, maar ik merkte er niets van, in tegenstelling tot mijn duik van 40m in mexico deed dit me niets.. geen dronken gevoel of dacht dat ik kon vliegen...
ik vond de tweede duik mooier ; veel gekleurd koraal en veel grote en gekleurde vissen.. De dag erna hebben we een wrakduik gemaakt, een 120m groot japans oorlogschip.. supergaaf en heel spannend. Bas had een schildpad gezien en in mijn eerste lionfish.. supermooie beestje maar wel extreem giftig…
Overigens slapen we in een resort direct aan het strand met een zwembad wat op een junglerivier uit centre parks lijkt. In onze douche zit een minituin en als je op het toilet zit wordt je bruin omdat de zon er door het open dak binnen schijnt.. als we ontbijten en avondeten zien we de locale vissers met hun bootjes sjouwen en de vrouwtjes met bakken vis op hun hoofd. respect voor die vrouwtjes hier, die dragen gewoon twee volle duikflessen op hun hoofd, niet alleen bloedlink omdat als die vallen ze gelanceerd kunnen worden, maar ook nog eens poepiezwaar...

Na de wrakduik heb ik nog een navigatieduik gehad, waarbij ik met compas vierkantjes moest zwemmen enzo.. eropvolgend heb ik het microleven van de zee samen met de divemaster bekeken.. heel leuk, kleine gekleurde slakjes, garnaaltjes en maffe annemoontjes..

S'avonds is bas ziek geworden.. extreem pijn in zijn lies en dat trok door naar zijn kuit.. omdat we bang waren dat het iets met duiken te maken had of mogelijk dengue.. hebben we toch maar even geinformeerd.. bij de duikschool werd hij meteen aan de pure zuurstof gezet. Dit is normale procedure als er iemand kans maakt op decompressieziekte.. dit kon echter niet het geval zijn want bas was niet te snel opgestegen en had geen diepe duik gemaakt.. omdat hij zich alleen maar slechter ging voelen en steeds beroerder voortbewoog hebben we besloten om naar een dokter te gaan.. er waren in ons resort nog twee nederlanders en zij waren zo lief om aan te bieden dat ze onze tassen wel na zouden brengen, en onze rekeningen te betalen als we na de dokter toch naar het ziekenhuis in denpasar zouden gaan.. ik heb toen als een bezetene twee rugzakken ingepakt.. (lees yvonne vind 1 rugzak dicht krijgen al moeilijk) en snel een dagrugzak gepakt met noodspulletjes voor als we echt enkele dagen weg zouden gaan... Na 40 min. arriveerden we bij een dokter. Een chinese man in een wit cobert zag er veelbelovend uit.. hij sprak ook nog eens goed engels.. WAUW en dat in indonesie.
Hij stelde ons gerust dat het geen dengue kon zijn, bevroeg bas en onderzocht hem.. zijn diagnose; een onsteking van enkele zenuwen omdat zijn mogelijk overbelaste spieren daarop drukte.. Vervolgens een tas vol medicijnen gekregen met flinke painkillers, spierverslappers, en onstekingsremmers en een soort supertijgerbalsam..
Die middag is hij met koorts in zijn bed gekropen en door zuster yvonne verzorgt.. arme stakker. Nu vandaag gaat het een stukje beter, de koorts is over (met dank aan tante joke) en pijn is veel minder. Gelukkig!
Vandaag gaan we rustig afkijken hoe het gaat en als bas (en ik ook) er vertrouwen in heeft pakken we morgen een taxi en een ferry naar lombok om zo richting de komodo eilanden te gaan...

Genoeg avontuur dus...

Nog nieuws uit ons kouwe belanda???

xxx bas en yvonne